Someday

Hann var að koma úr vinnu. Það var dimmt úti. Einu sinni hafði hann elskað myrkrið og nóttina, en eftir að hann hitti hana breyttist allt. Hann breyttist. Það voru bara nokkur skref í viðbót og hann var næstum kominn við bílinn sinn. Í hvert skipti sem hann settist inn í bílinn minn minntist hann þessarar ferðar út á vatnið með henni. Þetta hafði verið góður dagur, kannski besti dagur lífs hans. Hann setti lykilinn í kveikjurofann, ýtti á bensínið og ók að lokum heim. Annar dagur var liðinn án hennar. Hann ók bílnum áfram. Vegurinn var næstum ósýnilegur og honum leið ekki vel. Hann vildi sofa. Augun hans lokuðust ósjálfrátt. Hann taldi að það hefði verið betra að hringja í leigubíl. Allt í einu, högg! Þá heyrist glerbrot. Hann var fastur, ófær um að hreyfa sig. Hann fann lífið renna frá sér. Samt af einhverjum ástæðum fannst mér þetta ekki vera endirinn.