Catherine The Vampire

Күн бүтүп бараткан. Кэтрин ойгоно баштады. Адаттагыдай эле, ал көзүн ачканда биринчи байкаган нерсе - жертөлөдөгү нымдуулуктун жыты. Бул анын көп деле тынчын алган жок; ал ондогон жылдар бою көнүп калган, бирок аны ойгонгондо эле байкачу. Ал кароосуз калган үйдүн жертөлөсүндөгү кичинекей бөлмөдө жашачу. Мурда бул жерде селсаяк жашагандыктан, бөлмөдө эмеректер бар болчу, дубалдары жарым-жартылай эски, эскирип калган обои менен капталган, анын артында кээде курт-кумурскалардын шыбырашы угулат. Толугу менен ойгонгон Кэтрин мышыктай сунуп, матраска отурду. Ал бүгүн эмне кыларын билбей турду. Анын анда-санда башына түшкөн канга болгон чаңкоосу учурда өзгөчө тынчын алган жок. Ал мурунку түнү ууга кеткендиктен, кийинки күндөрү тынч жашай алмак. Бир аз солго бурулуп, ал бөлмөдө жалгыз эмес экенин байкады; анын жанында мышык отурду, аны кунт коюп карап турду. Кэтрин бул дүйнөдө башкаларга караганда мышыктарды жакшы көрчү; ал аларга ишенди. Анын жашоосунда беш жүз жылга жакын убакыт өткөн көп окуялар болгон. Мышыкка ат коюу аларды кийинчерээк жоготууну кыйындаткандыктан, Кэтрин эбак эле алардын атын атабай койгон. Мышык ордунан туруп, Кэтринге окшоп чоюлуп, анан анын жанына басып барды. – Сен экөөбүз окшошпуз, – деди Кэтрин да ордунан туруп. "Алдыда дагы бир күн турат. Кеттик, караңгы болуп калды. Эшикке чыгууга убакыт келди". Экөө чыгууга бет алышты...