Catherine The Vampire

दिवस संपत आला होता. कॅथरीनला जाग येऊ लागली होती. नेहमीप्रमाणेच, डोळे उघडल्यावर तिला पहिली गोष्ट दिसली ती म्हणजे तळघरातील ओलसरपणाचा वास. याचा तिला फारसा त्रास झाला नाही; तिला अनेक दशकांपासून याची सवय झाली होती, पण तिला ती नेहमी जागृत झाल्यावर लक्षात आली. पडक्या घराच्या तळघरात एका छोट्या खोलीत ती राहत होती. एक बेघर व्यक्ती इथे राहत होती, त्यामुळे खोलीत काही फर्निचर होते, आणि भिंती अर्धवट जुन्या, जीर्ण वॉलपेपरने झाकल्या होत्या, ज्याच्या मागे तिला कधीकधी कीटकांचा आवाज ऐकू येत होता. आता पूर्ण जाग आली, कॅथरीन मांजरासारखी ताणून गादीवर बसली. आज ती काय करेल याची तिला खात्री नव्हती. तिची रक्ताची तहान, जी तिला अधूनमधून जाणवत होती, ती या क्षणी विशेष त्रासदायक नव्हती. ती आदल्या रात्री शिकारीला गेली होती, त्यामुळे पुढचे काही दिवस ती शांतपणे जगू शकली. थोडेसे डावीकडे वळल्यावर तिच्या लक्षात आले की ती खोलीत एकटी नाही; एक मांजर तिच्या शेजारी बसली होती, तिच्याकडे लक्षपूर्वक पाहत होती. कॅथरीनला या जगात इतर कोणाहीपेक्षा जास्त मांजरी आवडत होत्या; तिने त्यांच्यावर विश्वास ठेवला. तिच्या आयुष्यात असे बरेच काही आले होते, जे आधीच जवळजवळ पाचशे वर्षे पसरले होते. कॅथरीनने त्यांचे नाव देणे फार पूर्वीपासून थांबवले होते कारण मांजरीचे नाव ठेवल्याने नंतर त्यांना गमावणे कठीण झाले. कॅथरीनप्रमाणेच मांजर उभी राहिली आणि ताणली, मग तिच्याकडे गेली. "तुम्ही आणि मी एकसारखेच आहोत," कॅथरीनही तिच्या पाया पडून म्हणाली. "आणखी एक दिवस आपल्यापुढे आहे. चला, आधीच अंधार आहे. बाहेर जायची वेळ झाली आहे." दोघे बाहेर पडायला निघाले...