ဒီနေ့ပြီးဆုံးခါနီးပြီ။ ကက်သရင်းသည်တဖြည်းဖြည်းနိုးလာသည်။ သူမမျက်လုံးကိုဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်နှင့်အမျှမြေအောက်ခန်းစိုစွတ်မှု၏အနံ့သည်သူ၏နှာခေါင်းထဲသို့တွန်းပို့ခဲ့သည်။ သူကသူမကိုသိပ်အနှောင့်အယှက်မပေးခဲ့ပါဘူး။ သူမသူ့ကိုအသုံးချခဲ့ပေမယ့်သူမနိုးလာတဲ့အခါသူ့ကိုအမြဲသတိထားမိခဲ့တယ်။ သူသည်စွန့်ပစ်ထားသောအိမ်၏မြေအောက်ခန်းတွင်အခန်းငယ်တစ်ခန်းတွင်နေထိုင်သည်။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်သူအချို့သည်ဤတွင်နေခဲ့ကြသောကြောင့်အခန်းထဲတွင်ပရိဘောဂအချို့ရှိပြီးနံရံများကိုနံရံအချို့တွင်အိုမင်းရင့်ရော်မှုကြောင့်ဝတ်ဆင်ထားသောနောက်ကွယ်မှအင်းဆက်ပိုးမွှားများ၏တိတ်ဆိတ်မှုကိုကြားရသည်။ နောက်ဆုံးကက်သရင်းနိုးလာသောအခါကြောင်တစ်ကောင်လိုဆန့်ကာမွေ့ရာပေါ်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည်ဘာလုပ်ရမည်ကိုယနေ့မသိခဲ့ပါ။ သူမတစ်ခါတစ်ရံသွေးများဆာငတ်မှုသည်သူမကိုများစွာစိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေခဲ့ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်ပြီးခဲ့သည့်ညကသူမအမဲလိုက်သွားပြီးနောက်ရက်အနည်းငယ်တွင်သူမငြိမ်းချမ်းစွာနေထိုင်နိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဘယ်ဘက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့သူမယခုအခန်းထဲမှာတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်တော့ဘူး၊ ကက်သရင်းကိုကြည့်နေသည့်ကြောင်တစ်ကောင်ဘေးတွင်ထိုင်နေသည်ကိုသတိပြုမိသည်။ ကက်သရင်းသည်ဤလောကရှိမည်သူမဆိုထက်ကြောင်များကိုပိုချစ်သည်၊ သူမဘ ၀ ၌များစွာသောသူတို့မှာသူမ၏ဘဝသည်နှစ်ပေါင်းငါးရာနီးပါးမျှကြာရှည်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကက်သရင်းကသူတို့ကိုနာမည်မပေးဖို့တာ ၀ န်ယူထားတာကြာပြီ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့မင်းကကြောင်တစ်ကောင်နာမည်ပေးရင်၊ သူနဲ့ပူးတွဲချိတ်ဆက်မှုပေါ်လာမယ်၊ ကက်သရင်းသည်လွန်ခဲ့သောတစ်မိနစ်ကကဲ့သို့ပင်၎င်း၏ခြေဖောင်းများ၌ရပ်နေပြီးသူမဆီသို့တက်သွားခဲ့သည်။ မင်းနဲ့ငါအတူတူပဲ - ကက်သရင်းပြောတဲ့အတိုင်းသူမခြေထောက်ပေါ်တက်လာတယ် ငါတို့ဘဝရဲ့နောက်ထပ်နေ့ရက်တစ်ခုကျန်သေးတယ်၊ သွားကြ၊ မှောင်မိုက်ပြီ။ အပြင်ကိုထွက်ဖို့အချိန်ရောက်ပြီ ထိုသူနှစ်ယောက်တို့သည်အတူထွက်သွားကြ၏။
အထီးကျန်သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်၏ဘဝ
အပ်ဒိတ်လုပ်ခဲ့သည့်ရက်
၂၀၂၆ ဩ ၉