Catherine The Vampire

दिन सकिन लागेको थियो । क्याथरीन उठ्न थालेकी थिइन्। सधैं झैँ, उसले आफ्नो आँखा खोल्दा पहिलो कुरा त्यो तहखानेमा ओसिलोपनको गन्ध थियो। यसले उनलाई खासै दिक्क पारेन; उनी दशकौंदेखि अभ्यस्त भइसकेकी थिइन्, तर ब्यूँझिएपछि उनले सधैं यो याद गरिन्। उनी परित्याग गरिएको घरको बेसमेन्टको सानो कोठामा बस्थे। एक घरबारविहीन व्यक्ति एक पटक यहाँ बस्थे, त्यसैले त्यहाँ कोठामा केही फर्नीचर थियो, र भित्ताहरू आंशिक रूपमा पुरानो, लगाएको वालपेपरले ढाकिएको थियो, जसको पछाडि उसले कहिलेकाहीं कीराहरूको आवाज सुनिन्थ्यो। अब पूरै ब्यूँझिएकी, क्याथरिन बिरालोले झैं टाँसिएर गद्दामा बसिन्। उनी आज के गर्छिन् भन्ने पक्का थिएन। उनको रगतको तिर्खा, जुन उसले कहिलेकाहीं अनुभव गर्यो, यस समयमा विशेष कष्टप्रद थिएन। उनी अघिल्लो रात शिकार गर्न गएकी थिइन्, त्यसैले उनी केही दिन शान्तिपूर्वक बाँच्न सकीन्। थोरै बायाँ तिर फर्केर, उनले याद गरे कि उनी कोठामा एक्लै थिइनन्; एउटा बिरालो उनको छेउमा बसिरहेको थियो, उसलाई ध्यानपूर्वक हेरिरहेको थियो। क्याथरीनले यस संसारमा अरू कसैलाई भन्दा बढी बिरालाहरूलाई माया गर्थे; उनले तिनीहरूलाई विश्वास गरे। उनको जीवनमा धेरै थिए, जुन पहिले नै लगभग पाँच सय वर्ष फैलिएको थियो। क्याथरिनले लामो समयदेखि उनीहरूलाई नाम दिन बन्द गरिसकेका थिए किनभने बिरालाको नाम राख्दा उनीहरूलाई पछि गुमाउन गाह्रो भयो। बिरालो उठ्यो र फैलियो, क्याथरिनले जस्तै, त्यसपछि उनको छेउमा गयो। "तिमी र म उस्तै हौं," क्याथरिनले आफ्नो खुट्टामा पुग्दै भनिन्। "अर्को दिन हाम्रो अगाडि छ। आउनुहोस्, यो पहिले नै अँध्यारो छ। यो बाहिर जाने समय हो।" दुबै जना बाहिर निस्कन लागे...